Jonathan Webb (Kent, Reino Unido) estudió Composición en la Universidad de Manchester. Inició su carrera como intérprete de violín, piano y clavecín en el ámbito de la música de cámara. Posteriormente fue director residente en la Ópera de Israel. Como director invitado ha actuado en prestigiosos escenarios europeos, como la Ópera Alemana de Berlín, la Ópera Popular de Viena, las óperas de Colonia, Dublín y Niza, y los teatros de la Maestranza de Sevilla, La Fenice de Venecia y San Carlos de Lisboa.

A lo largo de su carrera se ha puesto al frente, entre otras orquestas, de la Sinfónica de Jerusalén, la Orquesta de Cámara de Israel, la Orquesta de la Academia Nacional de Santa Cecilia de Roma, la Orquesta de la Toscana, la Orquesta del Teatro Massimo de Palermo y la Orquesta del Teatro del Maggio Musicale Florentino con motivo del 70º aniversario de Hans Werner Henze.

También ha sido invitado en diversas ocasiones a dirigir la Orquesta Sinfónica Ciudad de Granada. En 2004, recibió el Premio Internazionale Ultimo 900-Pisa 2000 y la Medalla de la Asociación Pisana Amici della Lirica por su actividad en los teatros de la Toscana.

Intérpretes:

Real Filharmonía de Galicia

Coro de la Fundación Príncipe de Asturias

Marta Matheu, soprano

Cristina Faus, mezzosoprano

Juan Sancho, tenor

David Menéndez, bajo

Coral Alfaia

Coro del Conservatorio de Música de Santiago

Coro La Antigua

Coro Madrigalia

Coro de Solfa

Dirección:

Jonathan Webb

Localización:

Auditorio de Galicia, Santiago de Compostela

Data e hora

Viernes 24 de septiembre, a las 21 h

Página web de la Real Filharmonía de Galicia.www.realfilharmoniagalicia.org 

EL PAÍS – 05-03-2010

(Fotografía Xosé Castro)

O día en que o presidente da Xunta era recibido no Vaticano polo Papa Bieito XVI celebrábase en San Bartolomeu de Pontevedra o funeral de corpo presente por Manuel Espiña. Sen flores, sen esquelas. E eu diría que sen morte. Porque Manuel Espiña, nacido en Folgoso (Terra de Montes), cóengo da Colexiata de Coruña, fundador da comunidade do Home Novo, un santo clandestino e minimalista, sempre coas mans e as palabras cheas de frangullas de felicidade, Espiña, digo, enfrontouse á morte no seu día. Sen medo, a peito descuberto.

Foi unha revolución. En realidade, Manuel Espiña non era un carácter para levar adxectivos. Era conservador e progresista, segundo en que cousas. Revolucionario? A iso dá unha boa resposta Victorino Pérez Prieto no seu magnífico libro Galegos e cristiáns (Editorial Sept), cando nos fala dun “cura con sotana” que, sobre todo, é un home bo: “Sería moito máis adiante cando descubrirá o galeguismo como compromiso cunha terra e o cristianismo como ‘unha revolución sen estrear’”. 

Mais volvamos ao Vaticano, esta segunda feira. Segundo o testemuño de Núñez Feijoo, o Papa moveu con estilo a pequena réplica do botafumeiro con que foi agasallado e tamén preguntou se o Códice Calixtino, outro agasallo, estaba en lingua galega. 

Mágoa que o xefe da Igrexa católica, a gran fe da maioría da xente galega, non preguntara por Espiña, o autor de Terra santa e un dos primeiros en verter os Evanxeos ao galego, que estaba a ter a derradeira despedida nese intre, cuberto o cadaleito coa bandeira galega, mentres no adro soaba o himno coa elevación das gaitas. E o Papa non sabería del, ho! 

Si. É posíbel que Bieito XVI non se lembrase, mais aqueloutro que foi antes de ser papa, o cardeal Ratzinger si. El, o prefecto do Santo Oficio, el si tiña que saber a historia de Espiña. El tiña, ten, toda a información na cabeza. El sabería a historia daquel cura da Coruña que se atreveu a chamar verdugo a Franco. Que foi xulgado polo Tribunal de Orden Público (TOP) da ditadura e condenado finalmente a unha multa de 150.000 pesetas, que daquela eran millóns. 

E tampouco non tería nin idea o señor Núñez Feijóo? 

Coido que teño unha resposta para esta última pregunta. Non creo que o presidente da Xunta nin ningún dos seus conselleiros souberan de Espiña, autor d’A alma dos galegos. O retrato deste Goberno, un ano despois da gañar as eleccións, é o dun grupo humano que mira con estupor o país que goberna. Criticouse moitos días á Rosa Pexorativa, que non era a primeira que piaba, mais o rosadiecismo é unha compoñente ideolóxica fundamental do actual grupo dominante na dereita galega. O rosadiecismo está representado nos dicires e nos feitos de gran parte da Xunta e dos voceiros na política e na opinión xornalística. 

Espiña non calou ante os devoradores do galego, por moi poderosos que fosen e cando os tempos eran dun viruxe que facía tremer as carqueixas. El publicou sempre en galego, e perante trinta anos, a sección O outeiro de San Xusto, La Voz de Galicia. Comezou en xaneiro de 1970, a proposta do entón director Francisco Pillado. Cada domingo, Espiña subía un chanzo daquel outeiro. Era unha epístola cada vez máis valente, máis luminosa, máis ecuménica, máis radical no sentido de profundadora. 

Era un home dotado dunha “sinxeleza bíblica”. E ese era o seu xeito para se relacionar con todo. Sabía que Xesús Cristo e os seus falaban a lingua do pobo, non tiñan complexos, e mesmo as imaxes e as parábolas recollidas polos evanxeos, e mesmo ese sentido común revolucionario que trouxo en moitos eidos o cristianismo, todo iso estaba moi inspirado pola cultura popular. El mamou o galego como o fillo do carpinteiro o arameo. Home animado, afábel, risoño como santo cómico con sotana, levaba con dor o calvario da lingua na que naceran as Cantigas de Santa María: “Galicia está viva, nunca estivo morta, aínda que houbo quen lle cantou o funeral. O espírito de Galicia sempre estivo con ela… Mais temos que confesar que en Galicia hai moitas cousas mortas e outras a piques de morrer. O máis grande que temos, a nosa lingua, pra moitos é como as follas secas, que se espera que o vente as leve a calquera recanto onde apodrezan… O pecado vén de moito atrás, xa case é pecado orixinal”. 

Unha vez nomearon un bispo que non quería saber nada do galego e entón Espiña mudou o desacougo e o fastío en humor e escribiu por primeira e última vez a sección co título El oterito de San Justino: “Pude ver con toda claridad que eso de que Galicia es diferente a Castilla y de que tiene una lengua e identidad propias, es una absoluta tontería. Aquí el noventa y cinco por ciento de los curas hacen todo en castellano y sus obispos también, y el diminuto número de disidentes es por política, y una política heterodoxa, separatista, revolucionaria y casi atea”. 

O Outeiro era o seu Sermón da Montaña, que non pretendía adoutrinar, senón, como os doce consellos de Xesús, espallar a Lei do amor. Esa que ten por regra de ouro: “Facede vós cos demais todo o que desexades que fagan eles convosco”. El tiña moi presente o primeiro dos consellos: renunciade a acumular tesouros perecedoiros e buscade o tesouro que non esmorece endexamais. Con ese tesouro andaba o noso home. Cando lle puxeron aquela multa impagábel por denunciar a inhumanidade do medio de tanto silencio cómplice, chegoulle una inesperada axuda. A do pintor Luís Seoane, que lle enviou un dos cadros emblemáticos da pintura galega moderna: O Cristo obreiro. E co cadro unha mensaxe: “No Deus que vostede predica, tamén creo eu”. 

Si, a morte pasou de lonxe cando o enterro de Espiña. Respectouno. El non fora covarde. Dixéralle a verdade, pan por pan, o día miserábel.

Foto: La Voz de Galicia

Por un correo do amigo Victorino Pérez Prieto, souben de que o pasado domingo finou o crego Manuel Espiña, filósofo e teólogo, un galego bo e xeneroso. Tras da triste noticia, Victorino fainos unha reflexión verbo do que é a morte para os crentes e termina cunhas palabras do ilustre defunto, escritas xa hai anos: “Pra min tódolos días do ano e tódolos anos da miña vida foron e han ser datas adicadas a Galiza, como home e como crego”.
Quen tivo a sorte de coñecer este cura e ensinante amable sabe que falaba con Deus en galego. Non é o xeito de o facer a igrexa maioritaria que ten esquecido que Cristo se expresaba en arameo, a lingua dos seus paisanos, e oficia o enterramento dos que viviron no idioma propio do país nunha lingua allea ao morto e á súa contorna vital. Veño de o comprobar dúas veces máis aló nas terras luguesas.
Manuel Espiña era un defensor das liberdades. Cando Franco asinou as súas últimas sentenzas de morte (1975), Espiña manifestouse sobre o feito nunha homilía e foi multado con 150.000 pesetas. “Sancionáronme antes de condenarme”, declarou el, que non tiña eses cartos nin moito menos. Daquela, o artista e amigo Luís Seoane dooulle un Cristo Obreiro para unha poxa que permitise tal pago. Non foi necesario organizala porque a Comunidade Cristiá do Home Novo se mobilizou cunha colecta que, nun só día, recadou aqueles cartos. O Cristo serviu para lle axudar anos máis tarde á Fundación Bemposta. A obra de arte cangada desta xenerosa historia mercouna Caixanova. Manuel Espiña foi tamén partidario -como non podía ser menos nun home ao servizo do pobo sen diferenzas- dunha Igrexa que, ademais de se identificar coa lingua e coa cultura de Galicia, dese cabida ás mulleres permitíndolles acceder ao sacerdocio. Ambas angueiras fixeron del un crego carismático, identificado con cambios fundamentais que ten pendentes a Igrexa, a radicada en Galicia particularmente, como o uso litúrxico dun idioma que parece afastado de Deus. Iso que desde a democracia a lingua adquiriu a condición de oficial e si é empregada noutras moitas “liturxias”. Descanse en paz tamén o Manuel Espiña que utilizaba a lingua do seu pobo nuns artigos de prensa que seguiamos con interese porque eran un papado de auga fresca. Que el e os que foron, e son, como era el sirvan de exemplo ás novas xeracións do clero galego.

A súa forte fe “sempre estivo encanada no ser humano máis indefenso e máis pobre”, comenta Ramón Muñiz de las Cuevas, presidente da Irmandade Moncho Valcarce, o coñecido como Cura das Encrobas, colaborador do sindicato Comisións Labregas. Espiña era o vicepresidente da Irmandade e “coñeceu persoalmente a Valcarce; foi el quen o axudou a facerse sacerdote”, conta Muñiz de las Cuevas.

Espiña apoiouno cando foi castigado por rebelarse contra a educación “arcaica e submisa” que se impartía no Seminario de Santiago e axudouno a rematar os estudos e ordenarse.

O padre Espiña “sempre criticou que a Igrexa galega non era galega, era un deses cregos progresistas, ligados á teoloxía da liberación”, como lembra Ramón Muñiz. Por iso, “só quince anos despois de que o Vaticano permitise a liturxia nas linguas minoritarias, deu as primeiras misas en galego”. “Era un defensor da lingua galega e levaba Galicia no fondo do corazón”, engade.

Entre as moitas publicacións e escritos asinados polo padre Espiña, cómpre destacar a súa colaboración na primeira tradución completa dos Evanxeos ao galego. .

Fonte: Xornal de Galicia